Als wolken drijven
mijn gedachten voorbij
ijl en ongrijpbaar
Bovenstaand haiku kreeg ik van Marjolijn.
Marjolijn bedankt voor dit lieve gebaar.
Van harte welkom op mijn wolkjes van gevoelens en gedachten.
Gedachten komen en gaan dagelijks voorbij, wanneer ik ze in een wolkje heb gevangen, laat ik ze hier weer vrij.
Weblog.nl
De ene keer werkt het wel,
dan weer niet.
Reacties? soms zie ik ze niet.
Een foto uploaden?
Soms is dat zomaar verboden.
Ik heb het hier eerst wel weer gehad,
dat gekl^^t ben ik nu goed zat.
Ik wens een ieder met de jaarwisseling veel plezier,
In het nieuwe jaar vind je me dan weer hier.
http://geesjesgedachten.wordpress.com/
Hoe gezellig kan het feestje zijn geweest wanneer je je afvraagt hoe ver je nog moet lopen?
We zijn al thuis lieverd!
De kerstdagen zijn weer voorbij, ik heb zowiezo, niks, nakkus, nada! met deze dagen maar dit jaar was mijn tegenzin erin wel heel erg groot. Ik had wat kerstversiering gemaakt (lees,neergepleurd) op de vensterbank, een of andere maffe kerstman zat met bungelende beentjes op de schoorsteenmantel constant te grijnzen om mijn afkeer hiervan. M,n lief bleef ook nog eens mijn ongenoegen negeren en had wilde plannen voor tweede kerstdag.Kortom: Het was weer eens “feest” bij ons thuis.
Het “feest” begon al tijdens het binnenhalen van de benodigde boodschappen voor deze dagen, m,n lief vond het een goed idee dat ik me zou bezig houden met het wc papier, de koffiemelk en de waspoeder. De rest nam hij wel voor zijn rekening. Ik werd niet goed bij wat ik zag wat hij allemaal in het karretje legde(weer eentje met tegenstribbelende wieletjes natuurlijk,grmph!).
Eerste kerstdag, een lekkere lange wandeling gemaakt met ons “logeerhondje”Dusty. Een grappig klein hondje wat graag speelt, voornamelijk op de vroege morgen met mijn blote tenen. Ook vindt hij het leuk om onverwachts als een tornado van onder de bank door de woonkamer te razen zodat ik handen en voeten (met afgekloven tenen) te kort kwam om m,n huisraad te redden.
Tweede kerstdag, m,n lief heeft me verrast met een heerlijke kerstmaaltijd. Ik geef toe dat zijn verslaving aan het kijken naar kookprogramma,s resultaat heeft opgeleverd.
Ik heb ervan genoten!
http://mijnverlangen.blogspot.com/
Neem je ook eens een kijkje, en laat je dan vervolgens ook een reactie achter, in m,n foto-blog: “Kreta, mijn verlangen”?
Je doet me er een groot plezier mee.
(klik op bovenstaande link)
Deze foto is ongeveer 26 jaar geleden gemaakt. Vlak achter onze woning lag toen nog een braak stuk land waar altijd veel water op bleef staan. Onze zoon, hij wilde leren schaatsen en was toen slap van de lach omdat hij ondanks zijn glad geslepen schaatsen niet vooruit kwam met de stoel over de stroeve ondergrond door de vele stoppels die door het ijs heen staken. Hij heeft het schaatsen nooit geleerd want de lach maakte al snel plaats voor: “Ik wil dit niet meer!”
Woenswil, een idee van .http://melodymusic.weblog.nl/
He getverderrie, het is net donderdag geworden. Jammer want ik had net zo,n leuk onderwerp bedacht voor de Woenswil.
Nou, dan schrijf ik het volgende week woensdag wel.
Peter Maffay, hij zingt zo mooi over mijn gedachten.
Eindelijk, na lange tijd, kan ik mijn gedachten hier weer kwijt.
De laatste dagen van 2011 naderen. Als ik terug kijk zie ik veel donkere dagen. Het jaar begon zo goed, ons plekje op de camping in Ootmarsum werd weer “gebruiksklaar” gemaakt. Het vooruitzicht op onze eerste langere periode “op de camping” en de weblogmeeting in Emmen zorgden ervoor dat onze geplande meivakantie op Kreta even in het vergeethoekje kwam te liggen.
7 mei, de zon scheen volop, dikke lol hadden wij webloggers met elkaar in Emmen, op de terugreis naar de camping vroeg m,n lief of ik niet voor heel even m,n mond kon houden. Hij zag zonder mijn gekwebbel�ook�wel hoe of�ik had genoten.
8 mei was de laatste dag van 2011 waarop ik echt vanuit m,n onderbuik�heb gelachen.
9 mei was de dag dat ik voor mijn broer(tje) zijn voordeur stond. Mijn gedachten waren zwaar, ik besloot om mezelf toegang te verschaffen tot zijn woning. Mijn broer(tje) is op 6 mei aan een hartstilstand overleden. Kil en koud,voelde ik me diep van binnen,�bij alles wat ik na deze datum heb gedaan en gelaten. Zelfs de warmte van de zon boven kreta kon mij diep van binnen niet meer�verwarmen.
De eerste dag van 2012 nadert, wanneer ik vooruit kijk zie ik nog wat bewolkte dagen, een mager zonnetje komt heel voorzichtig achter de wolken vandaan. Ik ben nu al bezig om wat nieuwe spulletjes voor de caravan te kopen, misschien organiseer ik toch maar die (kleine) weblogmeeting op de camping. M,n lief z,n voorstel om ondanks de recessie toch maar een weekje Kreta te boeken heb ik met een lach beantwoord.
20 december 2011, een nieuw begin in “mijn gedachten” met hopelijk heel veel gezellige (ondeugende) logjes, ik heb er zin in!
“Melody”, lieve meid, bedankt voor je support in alles, zonder jou had ik dit nieuwe begin nog lang niet kunnen maken.
“Samen zijn”
Samen een groot verdriet ondergaan. Samen het geluk in het leven mogen beleven.
Samen ruzie durven te
maken zonder de angst voor een afwijzing.
“Samen leven”
Samen het leven beleven met een lach en een traan.
Elkaar even bij de hand pakken en stevig vasthouden is een begin van het ” samen overleven”.
Mijn *broertje* heeft het (over)leven zo mooi in een beeld verwoord.
Mijn moeder, zij pakt mijn *broertje* elke dag even bij zijn hand.
Zijn pols en zijn hand, heeft hij als basis gebruikt voor een prachtig kunstwerk.
Mijn *broertje*, Elzo,
een kunstenaar die zich zelf geen “Kunstenaar” durfde te
noemen is op een veel te jonge leeftijd gestorven.
Zijn kunstwerken, ik
heb ze bewaard.
Tja……en dan ben je terug van het eiland waar je zo graag had willen blijven. Terug in Nederland. Nederland, het land waarin ik ben geboren. Het land waarin ik me toch weer veilig voel. Veilig voor de gevolgen van een ingrijpende gebeurtenis, die zomaar onverwachts, plaats heeft gevonden.
Nederland, Holland, hoe je het ook noemt, het blijft mijn vaderland. Mijn vader is geboren in Westerlee, ik ben geboren in een oud schuurtje, gelegen achter het ouderlijk huis van mijn vader. Volgens mijn vader was ik altijd al een kind met een grote schaterlach.
Mijn schaterlach, ik heb het voor nu, even achtergelaten op het eiland waar ik mij thuis voel. Kreta, mijn toevlucht, de plek waar ik mijn berusting voel.
Ik voel me ontheemd in mijn vaderland, het verdriet wat ik voel na het overlijden van mijn broer(tje) is groter dan wat ik had verwacht. Het brengt een enorme verwarring met zich mee,mijn zorg om mijn broer(tje) is nu voor altijd verdwenen. De zorg voor mijn vader en moeder is er des te groter door geworden.
Nederland. Het is mijn vaderland. Mijn vader en mijn moeder, ze houden me vast hier in Holland.
En weet je? Ondanks mijn groot verlangen naar “Kreta”, blijf ik hier in Nederland zolang als het nodig is!
Ik hoop dat ik met mijn schaterlach mijn ouders nog een fijne “oude dag” kan geven.
“Mijn oude dag op Kreta” komt nog wel!
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.